yazarken aynı anda çok şeyden bahsetme isteğimden ve beynimin elimden hızlı çalışması sebebiyle (neyse ki) yazamadan unuturum kaygısı taşıdığımdan olsa gerek benim hayatımda parantezin ayrı bi önemi vardır.
açılan parantezler hep beni strese sokar, ortaokulda ve bazen de lisede hocalarımın okuyarak defterlerimize yazı yazdırdığı dönemlerden beri gelir bende bu stres. şöyle ki açılan bir parantez çoğu zaman unutulur öylece açık kalakalır. (he ben açık bırakmam uygun bir yerinde kapatırım ama sınıfın tamamında o parantez açık kalmıştır bir kere. birkaç kere söylediğim de olmuştur “parantezi kapatmadık hocam” diye, ta ki biri bana “ne parantezi kızım dediğimi yaz sen” diye çıkışana kadar.)
parantez açılmış bir metin okurken hiç içeriğine odaklanamam ben hep o parantezdedir gözüm kapanıcak mı acaba. hele bi de ikili parantezler var ki parantez içinde parantez açılınca stres katsayım ikibinle çarpılır. çünkü yaşayarak öğrenmişimdir o parantezlerden birisi muhakkak açık kalacaktır.
sorunlu bir çoçukluk da geçirmedim halbuki niye böyle oldum bilmiyorum inan ki.
